Happy Year 2010, Pilipinas!

Happy New Year!!!

Medyo late na itong entry ko para sa New Year sa Pilipinas. Appox. 6 pm na dito samen. Oh well. At least nabati ko na mga kaibigan ko dun--I think.
Kung hindi-- HAPPY NEW YEAR, FRIENDS!!! Sensya, hindi uso saken ang GM this year.

May party akong pupuntahan (more like, dadaanan) mamaya. Wala kasi dun yung idol ko e--si Becca dear. Bibigyan ko na lang ng pagkain yung mga magpaparty. Haha! Delivery? And besides, mao-OP ako big time since wala karamihan sa mga loves ko sa party na iyon. Iilan lang. Yung may-ari nung bahay syempre isa sa mga yun. Pero, tingin ko tatamarin lang ako since hindi naman ako party girl.

Wala akong gift na dala syempre, kasi tinamad akong mamili ng gifts. Argh. Saka na lang siguro-- sa KCACTF event na magaganap sa gitna ng January. Ni hindi ko man lang alam kung anung date. Kaya nga may planner ako e, diba? E kaya lang... Chronic na `tong pagiging tamad ko. Hindi ko alam kung kailan ako gagaling. Gusto ko maging tamad for the meantime.

Nakakaadik pala ang pagiging tamad. No wonder marami-rami rin ang bum sa mundo. Ayoko maging bum! Huhu. Ang sad naman.

Nalulungkot ako dahil nawawala na yung pag-asa ko sa pag-arte. Sobrang wala na akong motivation para sa competition ng KCACTF. Natutuwa ako at nanominate ako--pero kilala ko sarili ko... kuntento na ako sa acknowledgment sa gawa ko. Kuntento na akong marecognize kahit miminsan. Hindi ako natural na attention-seeker. Pero sapat na ba ito na dahilan para isipin kong hindi ko na kailangang paghirapan ang scholarship audition?

I wonder.

Hindi ito sapat na dahilan para sa karamihan. Usually, though, sapat na ito para saken. Ang yabang ko. Nakakainis. Alam kong nageexist sa sistema ko ang kayabangan at katamaran, pero parang wala naman akong ginagawa para maalis ito. Sabagay, kumpara naman kasi sa iba... hindi naman ganun kalala yung katamaran ko pati kayabangan ko. Pati, kung tutuusin nga naman...hindi ganun kalakas ang kagustuhan kong makuha yung scholarship na yun. Kung makuha ko man yung scholarship na yun--aba! HIMALA! Magtataka ako ng sobra-sobra. Matatawa. Matatakot. Maiiyak.

Irene Ryan Scholarship...

Universal principle ang gawin ang the best with everything. Kaya naman kung kakayanin e. Kaya lang... may mga circumstances na hindi ko maiwasan. Isa na dun ang katamaran, pero ang pinakamalaking hadlang e ang scheduling. Wala akong partner. Nasa California sila ng boyfriend niya. Inevitable circumstance ito. Naibigay ko naman sa kanya ang mga script na kailangan naming memorize-in e. Ito ang ayaw ko sa mga auditions e. Hindi ako trained para sumali sa mga auditions. Hindi ko gamay ang mga kahinaan at expertise ko.

Wala akong alam.

Sigh.

Hindi magtatagal, malalaman ko rin ang mga bagay na malakas ako. Puro kahinaan lang kasi ang naiisip ko e. HAHAHAHA. As always. Akong-ako ito. Puro criticism sa sarili na lang ang naisip ko. HAHAHA. Typical.

However, dahil doon, nadidisappoint ako sa mga taong nadadaig ko. Nakakadisappoint dahil alam kong mahina ako, pero ang malaman na may worse pa sa akin--hindi ko maarok. HAHAHA---ppy New Year. Iyon lang ang masasabi ko. Hanggang dito na lamang.

>
:)

The 30th

101st entry ko na to sa blog ko.

Honestly, hindi ko na alam kung ano pa ang pwede kong gawing entry. Dahil sobrang pabago-bago na utak ko magpakailanpaman. Kung napapansin niyo, minsan Ingles ang blog entries ko, minsan purong Tagalog. Pagpasensyahan niyo na lang siguro ang pabagu-bago kong isip.

Kakabasa ko lang ng Puwang ni Ar-Ei--I can never get the blog's name right.
Natutuwa ako sa mga nasulat niya--lalo na nung Dec 28. Kahit hindi ko kilala yung mga nabanggit niya doon, iimagine-in ko na lang.
Alam ko nakapagsulat na ako sa In the Eyes of Wonder, ngunit, tulad ng sabi ko, hindi naman sya ganun kaelaborate. Puro overviews lang ng kahit ano. And besides, magooverlap naman karamihan sa mga entries.

Manunuod ako ngayon ng Real Women Have Curves since medyo nasasawa na akong panuorin ang Nodame Cantabile. Nawawala na ako sa focus e. Panglimang beses ko na yatang napanood ang Hana Yori--hindi ko pa rin memorize ang sequence, pero minsan nakakasabay na ako sa mga linya nila--syempre in English.

Anyway, nawawala nanaman ako sa focus ng entry na to... wala naman talaga akong particular theme maliban sa pagaacknowledge sa blog ni RA. Nagwebcam ako kanina--na ginagawa ko naman usually kapag bored ako--dala na rin ito ng pagkavain ko. Masayang maging vain. Nakakafrustrate lang minsan kapag hindi mo nagagawa yung gusto mo talagang gawin.

Magtu-2010 na. Ilang taon na lang, matatapos na ako. Ilang buwan na lang, 20 na ako. 2 dekada. Ni wala pa akong malaking achievement na nagagawa sa buhay ko. Mayrong mga breakthroughs--pero it isn't enough. Sabagay, nothing's ever enough naman saken. Lalo na kung nagsimula na akong mangumpara sa mga kaedad ko.

Ang tanong ng utak ko: Kaya naman nila, bakit kaya hindi ko kaya? Bakit sila? Bakit hindi ako? Bakit, bakit, bakit?

E kung sana hindi na lang "Bakit?" ang tanong ko--kundi: "Ano kaya pwede kong gawin?"

Wala lang siguro sa nature ko ang maghanap ng paraan. Marunong ako magdamage control. Napansin ko iyon sa sarili ko. Ang nakakakonsensya lang ay isang paraan lang ang "damage control" sa pagtakas sa problema. Oo, nakatakas ako sa trouble, sa problema, pero siguro may mas rewarding pa para saken kung hinarap ko na lang mismo ang problema. Kaya lang, takot akong masaktan. Hindi ako ganun kalakas para magtake ng risk, kumbaga.

Siguro oras nang magtake ng risk. Pero, paano?

Paano...

Iyan na muna ang beginning question ko ngayong taon.
Imbes na yung usual na "bakit?"...sisimulan ko sa tanong na "paano?"
Dahil tulad rin yan ng pag-ibig (warning: may contain cheesiness):

"Hindi kita tatanungin kung bakit mo ako minahal; hindi mo naman masasagot iyon e... ang gusto ko lang malaman--at kung pwede, sabihin mo sa akin ang totoo--paano mo ba ako minahal? paano? Hindi ko kasi naramdaman. Matagal na kitang pinagmasdan, pero wala akong naramdaman... bakit wala akong naramdaman? paano mo ba ako minahal?" -quote sa unfinished product (orig.)

The End.

Winter Break

Wala akong agenda ngayong break.
All I wanna do over break is to eat, rest, and have fun.
Despite the fact syempre na may work-study ako.
I don't have time updating this blog.
This blog is meant for publicly recording my small talk. HAHA.
Parang trash can ng mga word vomits ko...

Well, not that it isn't the best blog. At least mayron akong outlet ng kababawan ko-- maliban syempre sa mga kausap ko regularly sa YM.
If you'd notice, I don't really record what I say in IM conversations sa blog...I guess it depends on the situation.

Anyhow. I do have outlets for my deepest thoughts that even I can't believe I have.
I'm just saying.
I guess not having a permanent place is already part of who I am.

I'll tell more soon.

-mhaby

cont...

I just realized that this is my 100th entry! Wooo~

Anyway, thanks to my blabbing of nonsense, I managed to have 100 entries of... yup... blabbing.

I just wanted to add this quote that I stumbled upon surfing the net:

"I think that somehow we learn who we really are and live with that decision." - Eleanor Roosevelt

True that! :)

-again

unimagination

I don't know what my passion is anymore.

Theatre has caught me and is not letting go of me yet.

My outlet is my acting.

My creativity is not of the extraordinary.

I cannot create something out of nothing.

I can take pictures and modify it--that is taking something and making it something else.

That's different.

One can have trouble doing that.

I learned that that is an insult unless it is your own creation that you are altering.

I am still bitter about it.

But, I am forcing myself not to care because the people who I love the most and who has the same passion that I have as of now told me to.

I am forgetting about because I feel that they care, and I do to.

I badly want to do something different, and with acting, I can make it possible.

But, I am not satisfied.

There is still something missing.

I do not know what it is yet, but I know that there is still something missing in my life.

I feel that I can do better.

I feel that I can do better.

I feel that I can do better.

Is there something that is stopping me right now?

Is there something that hinders me from doing something that I really want to do?

How would I know that if I can't even figure out what I want to do?

Sigh...

It is pathetic.

It's like I can't figure out who I am or where I want to be.

It's like I am imprisoned by something that can easily be taken off.

I feel forced to conform.

I feel that there is this really shiny marble that I want, but can't seem to get.

It is inside me.

I know it is.

But, the fact that I can't get it frustrates me.

What shall I do?

I wonder.

I really do.